„Dlatego radujcie się, niebiosa! I wy, którzy mieszkacie w niebie, radujcie się! Ale strach przyjdzie na ziemię i morze, bo diabeł zstąpił na was w wielkim gniewie, wiedząc, że ma mało czasu” (Obj 12:12).
Wyobraź sobie życie bez sprzeciwu — gdzie każdy chce dla ciebie jak najlepiej, gdzie ludzie doceniają twoje mocne strony, zamiast doszukiwać się słabości, gdzie nikt nie czuje się zagrożony twoim sukcesem, gdzie nikt nie czuje do ciebie natychmiastowej antypatii z powodu tego, jak wyglądasz, skąd pochodzisz lub z kim się zadajesz, gdzie nikt nie chce cię poniżyć.
Dla chrześcijan życie wolne od sprzeciwów czeka tuż po tym. W międzyczasie jednak musimy przygotować się na nieustanny sprzeciw. Od chwili, gdy przyjmujemy Chrystusa do naszego życia, otrzymujemy Zbawiciela i Pana. Ale otrzymujemy również wroga – diabła – który zrobi wszystko, by uniemożliwić nam rozwój i rozkwit w naszej relacji z Chrystusem.
W rozważaniach tym tygodniu poznamy tego wroga, aby móc mu się lepiej przeciwstawić. Pierwszą rzeczą, którą musimy o nim zrozumieć, jest to, że jest skazany na zagładę. Jego wojna z Bogiem i Jego ludem została przegrana na zawsze, gdy Jezus złożył siebie w doskonałej ofierze, a następnie zmartwychwstał. Los szatana jest przesądzony. Spędzi wieczność w jeziorze ognia. Przed sądem ma jeszcze okres wolności, ale jego czas jest ograniczony.
Wielu chrześcijan słysząc słowo „dusza”, wyobraża sobie niewidzialną część człowieka, w jakiś sposób oddzieloną od ciała. Biblijny hebrajski daje nam o wiele bardziej konkretny obraz i zmienia sposób, w jaki czytana jest cała Biblia.
Słowo „nephesh” נֶפֶשׁ (nephesh) może oznaczać życie, żywą osobę, pragnienie, apetyt, a czasem nawet gardło. Zazwyczaj opisuje całą żywą istotę, którą stworzył Bóg.
Zacznijmy od Rdz 2:7. Bóg ulepił człowieka z prochu, tchnął w jego nozdrza dech życia i człowiek stał się „nephesh hayyah” ( נֶפֶשׁ חַיָּה , nephesh hayyah), „istota żywa”. Zwróć uwagę, czego tekst nie mówi. Nie mówi, że Adam otrzymał duszę, schowaną w nim jak moneta w kieszeni. Mówi, że proch, ożywiony tchnieniem Boga, stał się żywą osobą. To samo wyrażenie jest używane w odniesieniu do zwierząt w Księdze Rodzaju, co stanowi uderzające przypomnienie, że życie biblijne jest życiem ucieleśnionym, całkowicie zależnym od podtrzymującego daru Stwórcy.
Gdy dostrzeżesz tę prawdę, Szema brzmi inaczej: „Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całym swoim nefesz i całą swoją mocą” (Pwt 6,5). Nefesz nie może tu oznaczać jedynie wewnętrznej, niewidzialnej duszy. Izrael jest powołany do kochania Boga całym swoim życiem, samym sobą, aż do poziomu pragnienia, apetytu i instynktu przetrwania. Kochanie Boga nigdy nie miało być czynnością zarezerwowaną dla jakiejś „religijnej” części nas samych. Jest to ukierunkowanie całej osoby, skierowane ku Bogu.
Rdz 2:7 podaje nam jeszcze jedno słowo kluczowe: „neszama” (נְשָׁמָה , neshamah), „tchnienie”. Bóg tchnie neshamah życia w ludzkie nozdrza. Greckie słowo „pneuma” (πνεῦμα, pneuma) może również oznaczać oddech, wiatr lub ducha. Te dwa słowa nie są dokładnymi odpowiednikami w każdym fragmencie, ale mają ten sam konkretny obraz: niewidzialne tchnienie, które daje życie i porusza się z mocą. Język Pisma Świętego opisujący Ducha Bożego nie jest niejasny ani nierealny. Podobnie jak tchnienie, Duch Boży jest niewidzialny, a jednak jego życiodajny wpływ jest nieomylny.
Księga Kapłańska 17:11 jeszcze bardziej uwypukla tę koncepcję: „Bo nefesz ciała jest we krwi”. Tutaj nefesz oznacza życie. Werset ten nie oferuje współczesnej definicji medycznej, ale naucza, że krew w sposób widzialny symbolizuje wylane życie. Izrael nie może traktować krwi lekceważąco, ponieważ życie należy do Boga.
(przyp. PZ.: jakkolwiek ten pierwszy akapit nie ma chyba zastosowania u nas, rozważania na temat kościoła ciekawe.)
Istnieje duże prawdopodobieństwo, że oficjalne dokumenty twojego kościoła zawierają dokument zwany „przymierzem kościelnym”. Jeśli przyjrzysz się temu przymierzu, odkryjesz, że reprezentuje ono serię obietnic złożonych między wszystkimi członkami kościoła, zazwyczaj w obecności „Boga, aniołów i tego zgromadzenia”. Możesz się zastanawiać nad tym przymierzem. Dlaczego kościoły je zawierają? Po co ten uroczysty język? Przecież Biblia nie wspomina o przymierzu kościelnym, więc czyż nie wzbogacamy Słowa Bożego, przyjmując je?
To dobre pytania. Zacznijmy od pytania, czym jest kościół. Większość ludzi odpowie, że kościół to grupa wierzących i będą mieli rację. Kościoły Nowego Testamentu obejmują wyłącznie świętych ( Rz 1,7 ; 1 Kor 1,2 ; 2 Kor 1,1 ; Ef 1,1 ; Flp 1,1 ).
Ale nie każde spotkanie wierzących jest kościołem. Seminaria i stowarzyszenia misyjne są grupami wierzących, ale nie są kościołami. Kiedy dwóch lub trzech chrześcijan spotyka się na ulicy, są przynajmniej tymczasowo zgromadzeniem wierzących, ale nie są kościołem. Jeśli ty i twoi chrześcijańscy przyjaciele założycie drużynę softballu, to nie jest to kościół.
Dlaczego niektóre zgromadzenia chrześcijańskie są kościołami, a inne nie? Ponieważ kościoły nie mogą powstać przypadkowo. Podstawowym wymogiem istnienia kościoła jest to, aby ludzie, którzy go tworzą, chcieli być kościołem.
Jednak sama intencja bycia kościołem to za mało. Załóżmy, że ty i twoi chrześcijańscy przyjaciele postanawiacie założyć kościół, którego celem i misją jest gra w warcaby. Będziecie mieli jedynie klub warcabowy, który nazywa siebie kościołem. Aby założyć kościół, ty i twoi przyjaciele musicie postanowić wypełnić misję, jaką Nowy Testament przypisuje kościołom.
Na czym polega ta misja? Niestety, chrześcijanie nie są zgodni co do odpowiedzi na to pytanie. Czy celem Kościoła jest zmiana społeczeństwa? Czy ewangelizacja zagubionych? Czy zapewnianie religijnych rozrywek? Czy nauczanie teologii? Można znaleźć kościoły, które udzielają każdej z tych odpowiedzi, a nawet więcej. Nie zgadzają się również co do tego, kogo należy przyjąć do Kościoła. Nawet zakładając, że wszyscy członkowie muszą wyznać wiarę, pozostają inne pytania. Czy członkowie muszą poddać się chrztowi wodnemu? Jeśli tak, to co uznaje się za chrzest? Czy członkowie muszą spełniać jakiś standard świętego życia? Jeśli członek odstąpi od tego standardu, jakie są obowiązki pozostałych członków? Chrześcijanie nie są również zgodni co do tego, jak powinien wyglądać ustrój kościoła. Czy decyzje podejmie kongregacja? Diakoni? Starsi? Pastor? Jakie urzędy uzna wasz nowy kościół? Jakich obrzędów będzie przestrzegał i kto będzie w nich uczestniczył?
Paweł nazywa lokalny kościół filarem i podporą prawdy ( 1 Tm 3,15 ). Pod nieobecność apostołów, lokalne kościoły mają obowiązek definiowania i bronienia prawidłowej doktryny. Oczywiście, kościół musi jasno definiować i bronić ewangelii. Ale co z innymi ważnymi doktrynami, takimi jak to, czy i jak Bóg wybiera ludzi do zbawienia, czy Bóg stworzył świat bezpośrednio, czy poprzez proces, lub w jakiej kolejności będą następować poszczególne wydarzenia czasu końca? Czy twój kościół zajmie stanowisko w którejkolwiek z tych kwestii? Jeśli nie, to czy kościół stanie się wolny od ograniczeń w nauczaniu? Jeśli tak, to w jaki sposób twój kościół zabezpieczy się przed niebezpieczeństwem doktrynalnego podziału?
W tych różnicach chodzi o to, że kościół musi dokonać wyboru. Nie może jednocześnie chrzcić i odmawiać chrztu niemowlętom. Nie może jednocześnie przyjmować i odmawiać przyjmowania nieochrzczonych członków. Jeśli starsi mają ostateczną decyzję w kwestii dyscypliny kościelnej, to kongregacja jej nie ma. Nie może jednocześnie definiować i nie definiować swojego rozumienia proroctwa. Ta zasada obowiązuje w odniesieniu do całego szeregu wyborów. Kościoły muszą zdecydować, czy chcą być jednym, czy drugim.
Kiedy zetknąłeś się ze śmiercią – doświadczyłeś bliskiej śmierci lub nagłej śmierci bliskiej osoby – nieuchronnie prowadzi to do kilku zasadniczych pytań: „O co właściwie chodzi w życiu? Dlaczego żyję i po co tak naprawdę żyję?”
Innymi słowy, co sprawia, że wstajesz rano z łóżka? Co przyspiesza bicie serca? Czy to budzik, czy powołanie, które stawia cię każdego dnia na nogi? Każdy z nas potrzebuje motywującej pasji, ideału , czegoś, co nadaje naszemu życiu cel i nas napędza.
Niestety, wielu ludzi nie wie, po co żyje . Po prostu odmierzają czas, zamiast w pełni wykorzystać swoje życie. Ich ulubionym dniem tygodnia jest „kiedyś”: „Pewnego dnia przypłynie mój statek. Pewnego dnia przypłynie mój książę ( lub księżniczka). Pewnego dnia wszystko się poprawi. Pewnego dnia moje życie się zmieni”.
Ale podczas gdy oni po prostu znoszą teraźniejszość i czekają, aż wydarzy się coś lepszego, jest coś, czego nie planują : śmierć. Nie spodziewają się , że da o sobie znać, dopóki oni lub ich bliscy nie będą dość starzy. Kładą to w kategorii „Zmartwienia do przemyślenia za pięćdziesiąt lub sześćdziesiąt lat”. I dla niektórych z nich może tak być. Ale ostatecznie śmierć puka do każdych drzwi . Biblia mówi , że każdy z nas ma spotkanie ze śmiercią: „ A przeznaczeni są ludzie raz umrzeć, a potem sąd ” ( Hbr 9:27 NBG ).
„Kiedy to się skończy, programy nauczania na uniwersytetach trzeba będzie napisać od nowa, a darwinizm zostanie zdemontowany” – oświadczyła Lauren Witzke.
Pozostałości Arki Noego z formacją skalną w kształcie łodzi w miejscu w pobliżu góry Ararat, gdzie prawdopodobnie spoczywała Arka w Dogubeyazit w Turcji MehmetO/Shutterstock
( LifeSiteNews ) — Naukowcy rozpoczęli wiercenia w formacji skalnej w kształcie łodzi, położonej w górach wschodniej Turcji. Niektórzy uważają, że jest to miejsce spoczynku Arki Noego.
„Dzień dobry z zewnętrznych rubieży Arki Noego” – napisała we wtorek na X-ie dyrektor ds. marketingu i pozyskiwania funduszy projektu, chrześcijańska aktywistka Lauren Witzke, udostępniając nagranie wideo z lotu ptaka z wierceń w formacji Durupinar. „Wiercenia rdzeniowe już się rozpoczęły, a zwolennicy teorii Wielkiego Wybuchu już dzialają w trybie ograniczania szkód”.
Witzke współpracuje z Noah’s Ark Scans, firmą, która twierdzi , że jest „jedynym zespołem wykonującym zaawansowane podziemne skanowanie” stanowiska geologicznego.
Zespół badawczy stwierdził , że „w najbliższych tygodniach spodziewany jest wstępny raport techniczny”, który „usunie najpoważniejsze anomalie, doprecyzuje obraz głębszej geologii i wskaże, gdzie ukierunkowane wiercenia rdzeniowe mają największą szansę na odpowiedź na centralne pytanie — przeniesienie projektu z teledetekcji na dowody fizyczne”.
Grupa twierdzi, że celem jej działań jest „ustalenie, czy dowody fizyczne wytrzymają krytykę” i czy istnieje „czysto naturalne wyjaśnienie geologiczne” powstania formacji skalnej w kształcie arki.
Witzke powiedział, że ich przedsięwzięcie zostało zatwierdzone przez rząd Turcji i jest nadzorowane przez lokalne uniwersytety, a uczestniczą w nim „niektóre z najwybitniejszych umysłów na świecie”.
„Kiedy skończymy, programy nauczania na uniwersytetach będą musiały zostać przepisane, a darwinizm zostanie zdemontowany” – oświadczył Witzke. „To miejsce, w którym stworzenie zaczęło się od nowa”.
W 1959 roku kapitan armii tureckiej odkrył dużą, przypominającą łódź formację skalną, wbitą w ziemię około 29 kilometrów na południe od góry Ararat, miejsca, które według Pisma Świętego pokrywa się z miejscem spoczynku Arki Noego. Księga Rodzaju głosi: „Arka spoczęła na górach Ararat” (Rdz 8,4).
Naukowcy zwrócili później uwagę na to, że długość formacji dokładnie odpowiada długości Arki Noego opisanej w Księdze Rodzaju: 300 łokci długości, czyli 515 stóp.
Andrew Jones, badacz z Noah’s Ark Scans, powiedział na początku tego roku dla GB News, że stosunkowo nowe skany radarowe odkryły równoległe jamy pod formacją skalną, które układają się jak korytarze na statku.
„Co ciekawe, te puste przestrzenie układają się pod ziemią – i nie powstają przypadkowo” – powiedział.
Jak podaje „New York Post”, „korytarze” te prowadzą do centralnej jamy, którą Jones nazywa „atrium” .
Ponadto, obrazowanie termiczne pokazuje „kadłub w kształcie statku wciąż zachowany głęboko w ziemi” – powiedział Jones w wywiadzie dla GB News. „Mamy zespół, który projektuje zdalnie sterowane urządzenie robotyczne, które mogłoby wchodzić do otworów i badać tunele”.
Zespół badawczy Noah’s Ark Scans wskazał na to, co ich zdaniem stanowi kolejny dowód na to, że formacja w kształcie łodzi wskazuje na miejsce spoczynku Arki Noego. Próbki gleby pobrane z wnętrza formacji w kształcie arki pokazują, że wewnątrz struktury znajduje się trzy razy więcej materii organicznej i o 38% więcej potasu niż na zewnątrz.
„Te zmiany są zgodne z procesem gnicia drewna” – stwierdził zespół badawczy.
To było pytanie w centrum niedawnej dyskusji online na portalu Just Love . Co innego mówić o miłości w oderwaniu od kontekstu, gdzie brzmi ona pięknie i zachęcająco. Co innego pytać, jak wygląda miłość, gdy ktoś kłamie na twój temat, zdradza cię, znęca się nad tobą, wykorzystuje cię lub niszczy życie bliskich ci osób.
To właśnie tam miłość zostaje wystawiona na próbę. I to właśnie tam nasze zrozumienie Bożej sprawiedliwości staje się albo bramą do uzdrowienia, albo usprawiedliwieniem dla naszej zemsty.
Przeanalizowaliśmy Ewangelię Mateusza 5, List do Rzymian 12, a nawet często źle rozumianą starotestamentową frazę „oko za oko”. Większość z nas słyszała to jako wezwanie do zemsty, ale w pierwotnym kontekście było to w rzeczywistości ograniczenie zemsty. Miało ono na celu zachowanie proporcjonalności kary – powstrzymanie niekończącej się eskalacji odwetu, która niszczy rodziny, społeczności i narody.
Jezus zabiera nas jeszcze głębiej. Nie zaprasza nas do bardziej wyrafinowanej zemsty, ale do miłości, która nie odpowiada złem na zło. Paweł nawiązuje do tego samego tematu w Liście do Rzymian 12: „Nie mścijcie się sami… ale zostawcie miejsce gniewowi Bożemu”. To nie znaczy, że Bóg pała chęcią ukarania ludzi. To znaczy, że sprawiedliwość jest bezpieczniejsza w Jego rękach niż w naszych. Ludzka zemsta jest prawie zawsze wypaczona przez strach, gniew, wstyd lub potrzebę ukarania kogoś. Boża sprawiedliwość jest inna. Jest odkupieńcza. Dąży do naprawienia sytuacji, a nie tylko do wyrównania rachunków.
Miłość nie oznacza, że udajemy, że zło nie miało miejsca. Nie oznacza, że pozwalamy na dalsze nadużycia. Nie oznacza, że ignorujemy mądrość, granice i bezpieczeństwo tych, którzy są bezbronni. Niektórzy w naszej grupie podzielili się głęboko osobistymi historiami zdrady, nadużyć, konfliktów rodzinnych i długiej drogi do przebaczenia. Te historie przypomniały nam, że miłość nie jest sentymentalna ani bierna. Czasami miłość nadstawia drugi policzek. Czasami miłość wyznacza granicę. Czasami miłość ucieka od destrukcyjnej sytuacji. Czasami miłość stawia czoła. Różnica nie tkwi w podręczniku zasad, ale w nauce słuchania Ducha, który przemienia nasze serca.
Greg Laurie „Co najważniejsze, chcę wam przypomnieć, że w dniach ostatnich przyjdą szydercy, drwiący z prawdy i podążający za własnymi pragnieniami. Będą mówić: „Co się stało z obietnicą ponownego przyjścia Jezusa? Od czasów sprzed naszych przodków wszystko pozostało takie samo, odkąd świat został stworzony”” (2Ptr 3:3–4).
Żaden mini-zestaw rozważań o przyszłości nie byłby kompletny bez omówienia powrotu Pana. Nic nie jest ważniejsze w przyszłości wierzących niż przyjście Jezusa.
Jest to również ważne dla wielu niewierzących, choć z innych powodów. W kontrowersyjnej sferze mediów społecznościowych wielu przeciwników chrześcijaństwa wskazuje na powrót Chrystusa, a raczej jego brak, sugerując, że Biblii nie można ufać. Dochodzą do wniosku, że skoro nie powrócił od ponad dwóch tysięcy lat, to i nie powróci. Czyniąc to, całkowicie pomijają miłosierdzie i cierpliwość, które leżą u podstaw Jego zwłoki. Apostoł Piotr napisał: „ Pan wcale nie zwleka z dotrzymaniem obietnicy, jak niektórzy sądzą, lecz okazuje cierpliwość ze względu na was. Nie chce bowiem, żeby ktokolwiek zginął, ale chce, żeby wszyscy się nawrócili ” (2 Piotra 3:9).
Ale nie trzeba zaprzeczać ani nawet kwestionować prawdy o powrocie Chrystusa, żeby nie zrozumieć jego istoty. Wielu wierzących uznaje, że Chrystus pewnego dnia powróci, ale nie pozwala, by Jego rychły powrót wpływał na ich codzienne działania i decyzje. Zamiast więc przygotować się na Jego powrót i upewnić się, że ich życie jest zgodne z Jego wolą, wybierają złe postępowanie. Wiedzą, co mówi Biblia, ale wolą ją ignorować. Bawią się grzechem. Próbują mieć ciastko i zjeść ciastko, żyjąc jak chcą w teraźniejszości, rozumując, że w przyszłości będą mogli pokutować.
Ale to niebezpieczna gra. Nie dość, że tracą bezpośrednie błogosławieństwa płynące z posłuszeństwa i bycia uczniem, to jeszcze nie mają pojęcia, kiedy Chrystus powróci.
