… i nagle spojrzałem na mojego 12-latka i zrozumiałem: potrafi cytować wersety z Biblii, ale nie potrafi odpowiedzieć na ani jedno pytanie „dlaczego”.
Była środa, godzina 22:32, kiedy pastor Mike powiedział to naszej małej grupie.
Jego syn Daniel.
Uczony w domu aż do ukończenia szkoły średniej.
Znający na pamięć całe księgi Biblii.
Teraz jest na drugim roku studiów na chrześcijańskiej uczelni — i mówi swojemu ojcu, że „wiara jest intelektualnie nieuczciwa”.
Głos pastora Mike’a się załamał, gdy to mówił.
„Powiedział, że nauczyłem go, w co ma wierzyć, ale nigdy nie powiedziałem mu, dlaczego cokolwiek z tego jest prawdą.”
Wracałem do domu w milczeniu, ściskając kierownicę o wiele za mocno.
Kiedy wszedłem do domu, mój syn Caleb siedział przy stole w kuchni i odrabiał zadanie z AWANA — uzupełnianie luk o dwunastu apostołach.
Usiadłem naprzeciwko niego.
„Caleb, dlaczego wierzysz, że Biblia jest prawdziwa?”
Spojrzał na mnie zdezorientowany.
„Bo… to Słowo Boga?”
„Ale skąd wiemy, że to Słowo Boga?”
Pusty wzrok.
„Bo jest tak napisane w Biblii?”
Ścisnęło mnie w żołądku.
„A skąd wiemy, że Biblia ma rację, kiedy to mówi?”
Jego twarz zrobiła się czerwona.
„Nie wiem, tato. Po prostu się w to wierzy.”
Po prostu się w to wierzy.
Błędne koło.
Odkrywanie El Shadai
Wrażliwość to przestrzeń, w której mieszka boska moc
dr Eli (Eliyahu) Lizorkin
Rozdział 17 stanowi kluczowy moment w rozwijającej się narracji Księgi Rodzaju. Stanowi on wstęp do przymierza z JHWH i przygotowuje grunt pod radość, która będzie towarzyszyć narodzinom Izaaka. Zanim jednak ta obietnica się spełni, Abraham i jego rodzina muszą przekroczyć próg duchowy, symboliczny, osobisty i fizyczny. Historia opisana w 17. rozdziale Księgi Rodzaju zawiera istotną refleksję, której prawie zawsze nie dostrzegamy w naszych lekturach. Zanim jednak do niej wrócimy, warto poczynić kilka uwag wstępnych.
Objawienie El Shadai
Rozdział rozpoczyna się teofanią, która na nowo definiuje samą naturę Boga. Święty ukazuje się Abramowi (Avram, אַבְרָם) i przedstawia się nowym imieniem: El Szaddaj (אֵל שַׁדָּי). Nasze Biblie często tłumaczą ten termin jako „Bóg Wszechmogący” – tytuł surowej, wszechmocnej mocy, wywodzący się z rdzenia szadad (שָׁדַד), oznaczającego przytłoczyć lub zniszczyć. Jednak hebrajski pozwala na inne tłumaczenie. Te same spółgłoski wskazują na szadajim (שָׁדַיִם), hebrajskie słowo oznaczające „piersi” – starożytny i potężny symbol troski i zdolności do podtrzymywania ludzkiego życia. W tym świetle samoobjawienie się Boga jako El Szaddai staje się mniej kwestią przytłaczającej siły („Boga Wszechmogącego”), a bardziej bycia „Wszechwystarczającym” — Bogiem, który karmi i podtrzymuje, który dotrzymuje swojej rodzicielskiej obietnicy.
Nowa tożsamość
W Księdze Rodzaju 17 Bóg powołuje do istnienia nową rzeczywistość. Imię Abram, oznaczające „wywyższony ojciec” od aw אָב („ojciec”) i ram רָם („wysoki”), zmienia się w Abraham, co oznacza „ojciec mnóstwa”, od aw אָב („ojciec”) i hamon הָמוֹן („wielu” lub „mnóstwo”).
W zdumiewającym oświadczeniu Bóg nazywa rzeczy, których jeszcze nie ma, tak jakby już istniały. Abraham, wciąż bezdzietny w wieku dziewięćdziesięciu dziewięciu lat, zostaje na nowo ogłoszony protoplastą wielu narodów. Co więcej, Święty dodaje do imienia Abrama hebrajską literę „hei” (ה) – literę sygnaturową Boskiego Imienia, JHWH (יהוה). Ta sama hebrajska litera (ה), która symbolizuje zarówno Boga, jak i życie, które On daje, została teraz wstawiona do imienia „Abram” (אַבְרָם), przekształcając je w „Abraham” (אַבְרָהָם).
Continue readingCodzienne rozważania_21.03.2026
Żyć, mieszkać, pozostać, trwać
Greg Laurie
„Ci, którzy żyją pod opieką Najwyższego, znajdą odpoczynek w cieniu Wszechmogącego” (Ps 91:1)
Psalm 91 to jeden z najbardziej budujących fragmentów w całym Piśmie Świętym, pełen obietnic podobnych do tej zawartej w jego pierwszym wersecie: „Ci, którzy mieszkają w cieniu Najwyższego, znajdą odpoczynek w cieniu Wszechmogącego” (NLT).
Warto jednak zauważyć, że błogosławieństwa obiecane w Psalmie 91 nie są przeznaczone dla każdego. Są one przeznaczone konkretnie dla wierzących, a nie tylko dla wierzących w ogóle. Korzyści te są skierowane do wierzących, którzy spełniają wymagania zawarte w psalmie. Psalm 91 jest pełen tego, co nazywamy obietnicami warunkowymi. Innymi słowy, Bóg obiecuje nam pewne rzeczy, zależnie od tego, czy zrobimy pewne wymagane rzeczy.
Przyjrzyjmy się ponownie słowom wersetu 1: „Ci, którzy mieszkają pod osłoną Najwyższego, znajdą odpoczynek w cieniu Wszechmogącego” (NLT). Słowo „żyć”, które można również przetłumaczyć jako „przebywać”, oznacza „cichy i odpoczywać, trwać i pozostawać konsekwentnie”. Jest bardzo podobne do słów „pozostać” i „trwać”, które często spotykamy w Nowym Testamencie. Jezus powiedział: „Tak, Ja jestem krzewem winnym, wy – latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten wyda owoc obfity. Bo beze Mnie nic uczynić nie możecie” (J 15,5 NLT). To słowo „pozostać” oznacza „pozostać w danym miejscu, utrzymywać nieprzerwaną społeczność i komunię z drugim człowiekiem”.
Continue readingCodzienne rozważania_20.03.2026
Bóg na pierwszym miejscu
Greg Laurie
„Szukajcie Królestwa Bożego ponad wszystko i żyjcie sprawiedliwie, a On da wam wszystko, czego potrzebujecie” (Mt 6:33).
„Dach się zawalił” – odpowiedział rolnik.
„Co się z nim stało? Dlaczego wpadł do wody?” – zapytał nieznajomy.
„Przeciekało tak długo, że w końcu zgniło” – powiedział rolnik.
„Czemu do cholery tego nie naprawiłeś, zanim zgniło?”
„No cóż, proszę pana” – powiedział rolnik – „po prostu nigdy się tym nie zajmowałem. Kiedy pogoda dopisywała, nie było takiej potrzeby. A kiedy padał deszcz, było po prostu za mokro, żeby nad tym pracować”.
Czy to jest nie niesamowite, że kiedy chcesz coś zrobić, jakoś udaje ci się znaleźć czas, niezależnie od tego, jak bardzo jesteś zajęty? Ale kiedy ktoś prosi cię o zrobienie czegoś, na co nie masz ochoty, nagle okazuje się, że w harmonogramie po prostu nie ma na to miejsca.
To samo może się zdarzyć w życiu chrześcijańskim. Jeśli służymy Bogu tylko wtedy, gdy jest to wygodne, zadowalamy się byle czym. Co więcej, trzymamy Boga na dystans. Zadowalamy się słabą relacją z Nim. Jeśli poświęcamy czas sprawom Bożym tylko do momentu, aż pojawi się coś lepszego, tracimy to, co Bóg chce zrobić w naszym życiu.
O ileż lepiej jest znaleźć czas na sprawy Boże – stawiać je ponad wszystko. O ileż lepiej jest ustalić priorytety. Zamiast szukać wymówek, znajdź czas dla Pana. To nie tylko prosty sposób na życie, ale i najlepszy sposób.
Continue readingCodzienne rozważania_19.03.2026
Rozwijanie wiary odpornej na zadławienie
Greg Laurie
„Nasiona, które padły między ciernie, symbolizują tych, którzy słuchają przesłania, ale zbyt szybko zostaje ono wyparte przez troski, bogactwa i przyjemności tego życia. I dlatego nigdy nie dorastają” (Łk 8:14).
Zawsze fascynowały mnie chwasty. Można wziąć mały kwiatek, posadzić go w idealnym miejscu, podlać i upewnić się, że nie ma żadnych szkodników, które mogłyby mu zagrozić. Można zrobić dla niego wszystko, co możliwe, a on będzie powoli rósł. Ale w tym samym czasie chwast może wyrosnąć i zadusić kwiatek.
Chwast nie wyskakuje nagle z ziemi, nie chwyta kwiatu i nie zaczyna nim potrząsać. Proces ten przebiega stopniowo. Najpierw chwast pojawia się w pobliżu kwiatu. Następnego dnia podrasta nieco bliżej. I tak dalej, aż chwast oplata kwiat i blokuje jego wzrost.
To właśnie opisywał Jezus w przypowieści o siewcy, mówiąc: „Ziarna, które padły między ciernie, oznaczają tych, którzy słuchają nauki, ale zbyt szybko nauka ta zostaje wyparta przez troski, bogactwa i przyjemności życia doczesnego. I tak nie wzrastają” (Łk 8,14). „Troski, bogactwa i przyjemności życia doczesnego” to chwasty, które dławią nasz duchowy wzrost. Podobnie jak w przypadku chwastów w naturze, proces ten nie następuje z dnia na dzień, lecz z czasem.
Podobnie jak w przypadku chwastów w naturze, „troski, bogactwa i przyjemności życia” nie zawsze od razu dają się zidentyfikować jako chwasty. W rzeczywistości to, co uniemożliwia nasieniu Słowa Bożego dojrzewanie i wydawanie owocu w naszym życiu, niekoniecznie jest złe samo w sobie. Niektóre są dobre, stają się najważniejsze i tłumią to, co duchowe. Tworzą również dystans między nami a Bogiem.
Continue readingChrześcijaństwo nie może istnieć bez sądu
Chrześcijaństwo nie przeciwstawia osądu miłości.
Pojmuje osąd jako jeden z niezbędnych przejawów miłości.
01 lutego 2026
Oryg.: TUTAJ
Żyjesz, czekając na osąd, niezależnie od tego, czy zdajesz sobie z tego sprawę, czy nie
Od pierwszych do ostatnich stron wiara traktuje ludzkie życie jako coś widzianego, ważonego i na co można odpowiedzieć. Chrześcijaństwo zaczyna się od rzeczywistości, a rzeczywistość obejmuje osąd.
Dyskomfort, jaki wiele osób odczuwa w związku z tym słowem, jest zrozumiały. Osąd brzmi surowo, ostatecznie lub okrutnie, zwłaszcza w kulturze, która ceni bezwarunkową afirmację jako najwyższe dobro moralne. Jednak chrześcijaństwo zawsze pojmowało osąd jako warunek sensu samego w sobie. Bez osądu miłosierdzie traci głębię. Skrucha traci kierunek. Miłość traci powagę.
Chrześcijaństwo bez osądów byłoby łagodniejsze, może nawet bardziej życzliwe, ale nie byłoby już chrześcijaństwem…
Żyjesz pod czyimś okiem
Chrześcijaństwo opiera się na założeniu, że życie można zobaczyć w sposób wykraczający poza społeczną obserwację czy reputację.
Jesteś widoczny, nawet wtedy, gdy nikt cię nie obserwuje, nawet gdy twoje działania pozostają prywatne, nawet gdy twoje życie wewnętrzne wydaje się odcięte od reszty świata. To przekonanie jest przedstawiane jako opis moralnego krajobrazu, w którym już żyjesz. Twoje życie rozwija się przed obecnością, która nie pomija szczegółów, nie zapomina, nie nudzi się ani nie rozprasza.
Pismo Święte wyraża to następująco:
„Oczy Pana są na każdym miejscu, wypatrują złych i dobrych” (Przysł 15:3).
Oznacza to, że twoje działania są częścią prawdy, że to, co robisz, ma znaczenie, ponieważ wchodzi w rzeczywistość, którą można poznać i ocenić. Nie dryfujesz przez moralnie mglisty wszechświat, w którym nic nie trafia w sedno.
Kiedy osąd znika z tego obrazu, życie moralne staje się dziwnie nierealne. Czyny tracą głębię. Odpowiedzialność staje się performatywna. Chrześcijaństwo nalega, aby żyć w obliczu czegoś realnego, ponieważ wierzy, że twoje życie zasługuje na poważne traktowanie.
Sąd czyni grzech zrozumiałym
Chrześcijaństwo mówi nam o grzechu, ponieważ wierzy, że odstępstwo od właściwej drogi jest rzeczywistością.
Grzech nie jest przedstawiany jako błąd społeczny ani kategoria terapeutyczna. Określa on sposób, w jaki życie może odbiegać od porządku, który je podtrzymuje. Osąd wkracza tu jako rozeznanie, jako nazywanie tego, co jest zgodne z rzeczywistością, a co ją zniekształca.
Augustyn z Hippony opisał grzech jako curvatus in se, czyli zwrócenie duszy do wewnątrz. Sąd Ostateczny identyfikuje to wewnętrzne załamanie, umożliwiając reorientację.
Bez osądu grzech staje się niejasny. Pokuta staje się zbędna. Przebaczenie traci spójność. Chrześcijaństwo osądza twoje życie, ponieważ wierzy, że uzdrowienie wymaga prawdy.
Sąd jest aktem miłości skierowanym do Ciebie
Chrześcijaństwo nie przeciwstawia osądu miłości. Pojmuje osąd jako jeden z niezbędnych przejawów miłości.
Miłość szuka twojego dobra. Pragnie twojej zgodności z tym, co daje życie. Osąd uściśla kierunek, wskazując, gdzie twoje życie odeszło od tego dobra.
Chrystus mówi o sądzie:
„Sąd zaś polega na tym, że światłość przyszła na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność niż światłość”(J 3:19).
Osąd tutaj obnaża rzeczywistość i zachęca do reakcji. Możesz zwrócić się ku światłu. Miłość pozostaje obecna przez cały czas, cierpliwa i wymagająca zarazem.
Miłosierdzie nabiera sensu właśnie dlatego, że sąd już wypowiedział się szczerze na temat twojego stanu.
Continue reading„SAULOWIE” UPADAJĄ – „DAWIDOWIE” POWSTANĄ!
Andrew Strom
Nagle, w ciągu ostatnich kilku lat, wielu z największych charyzmatycznych/proroczych przywódców i organizacji w Ameryce zaczęło upadać,jeden po drugim. Jak wiecie, od lat piszemy o nadchodzącej „rewolucji”w Kościele – okresie „wielkiej reformacji”, w którym Saulowie zostanąobaleni, a „Dawidowie” zostaną wyniesieni przez Boga. Wierzę, że ten czasnastał właśnie teraz. Tak jak wielkie wstrząsy mają miejsce w królestwach tego świata,tak samo wielkie wstrząsy mają miejsce w Kościele.
Oto, co napisałem kilka lat temu o tej właśnie chwili:
„SAULOWIE. Są to przywódcy chrześcijańscy, którzy mocno dostosowali się do obecnego porządku, z jego kompromisami, instytucjonalną kontrolą, odrzuceniem dążenia do prawdziwej świętości, miłością do „przyjemności” większą niż miłość do Boga itp. Niestety, tacy przywódcy często z radością przyjmują każdą nową chrześcijańską modę, o ile nie kosztuje ich to zbyt wiele i o ile pomaga utrzymać zaangażowanie ludzi w kościele. (To dlatego często z zadowoleniem przyjmowali nowe metody „rozwoju kościoła” itp.).
Poza tym jednak stanowczo opowiadają się za status quo. Myśl o prawdziwej reformacji absolutnie przeraża większość z nich (dlatego też będą się sprzeciwiać lub prześladować każdego prawdziwego „Dawida”, którego zdołają zidentyfikować). A gdy w ich kościele pojawią się nowe służby typu Dawida, często będą próbować je „zdeptać”, zdominować, a jeśli to nie zadziała, ograniczyć ich wpływ w jak największym stopniu.
Wierzę, że Bóg chce, abym powiedział dzisiejszym Saulom: Ponieważ ustanowiliście się „panami” nad kościołem zamiast Jezusa, Bóg wyrwie wam z rąk królewskie berło. A z powodu kompromisu, który od tak dawna znajduje się w waszych ustach, Bóg zrzuci większość winy za chory stan dzisiejszego „letniego” kościoła bezpośrednio na wasze stopy. Zostaliście odrzuceni przez Boga jako niezdolni do przewodzenia Jego ludowi.
„Królestwo zostanie wam odebrane i dane innym” (zob.Mt 21:43, 1 Sm 15:22-23, 1 Sm 28:17 itp.). „Oto wy, pogardzający, dziwcie się i ginijcie, bo ja czynię dzieło w waszych dniach, dzieło, w które w żaden sposób nie uwierzycie, choćby wam je ktoś opowiedział” (Dz 13,41).
Warto zauważyć, że najpoważniejszym grzechem, jaki Saul popełnił w oczach Boga (grzechem, który ostatecznie spowodował, że został odrzucony przez Boga jako niezdolny do przewodzenia Jego ludowi), było to, że po bitwie z bałwochwalczymi Amalekitami Saul poszedł na kompromis w stosunku do tego, co powiedział Bóg, pozwalając swoim ludziom zabrać najlepsze stada wroga jako łup, zamiast zabić je wszystkie.
To „podlizywanie się ludziom”, buntownicze lekceważenie słowa Bożego, spowodowało, że Saulowi
natychmiast powiedziano, iż jego królestwo zostanie mu odebrane. „Bo bunt jest jak grzech czarów, a upór jest jak nieprawość i bałwochwalstwo. Ponieważ odrzuciłeś słowo Pana, On również odrzucił cię jako króla” (1 Sm 15:23). Zauważ, że to nie „kontrola” Saula nad ludem ani jego dominacja nad nim spowodowały, że został odrzucony przez Boga, ale raczej jego słabość i kompromisy jako przywódcy (tj. jego pragnienie zadowalania i dostosowywania się do swojego ludu kosztem słowa Bożego). Czyż nie jest tak samo również dzisiaj?
POWSTANIE DAWIDÓW
W Biblii Dawid jest zawsze przedstawiany jako człowiek według serca Bożego. Podczas, gdy Saul reprezentuje siłę ciała, Dawid reprezentuje człowieka kierowanego i przepełnionego Duchem Świętym. Ma to być powrót „dobrych pasterzy” – mężczyzn i kobiet, którzy będą walczyć z wilkami i niedźwiedziami, którzy będą troszczyć się o stado i ponownie skupią uwagę na czystości i świętości.
W 2023 roku wydałem książkę „REWOLUCJA w Kościele – WSTRZĄSY w świecie”. Dotyczy ona właśnie tego okresu, w którym obecnie żyjemy.
Powiedziałem, że lata 20. XXI wieku to czas, w którym wszystko to się zaczyna – zarówno w Kościele, jak i na świecie. A przed nami jeszcze wiele wstrząsów.
Przetłumaczono z DeepL.com (wersja darmowa)